De scorekaart lezen

De par staat er niet voor de sier

Elke hole op de kaart begint met een getal: de par. Dat is het aantal slagen dat een zeer goede speler, een 0-handicapper, nodig heeft om de hole uit te spelen onder normale baan- en weersomstandigheden. Daarbij mogen twee slagen op de green worden gebruikt. De par van een hole hangt af van haar lengte en moeilijkheidsgraad. Speel je de hole in één slag minder, dan heet dat een birdie. Twee slagen minder is een eagle en drie minder een albatros. Eén slag meer heet een bogey, twee meer een double bogey. Die namen hoor je op de baan, maar op de kaart zelf staat alleen het getal.

Wat betekent de stroke index?

Naast de par staat een tweede getal, vaak kleiner gedrukt: de stroke index. Die geeft de moeilijkheidsgraad van de hole aan. Op een achttien holes baan is de hole met stroke index 1 de moeilijkste hole en de hole met stroke index 18 de makkelijkste. Het getal is niet bedoeld als curiositeit. Het wordt gebruikt bij het berekenen van het netto aantal slagen bij Stableford, en het bepaalt op welke holes jij handicapslagen krijgt. Meer over dat rekenwerk lees je in het artikel over hoe de Stablefordpunten vallen.

Bruto of netto: welke kolom vul je in?

De Regels onderscheiden twee soorten scores (Regel 3.1c). De brutoscore voor een hole of de ronde is het totale aantal slagen, slagen en strafslagen samen, waarbij de handicap niet wordt toegepast. De nettoscore is de brutoscore verminderd met het aantal handicapslagen van de speler. Die verrekening bestaat zodat spelers van verschillende spelniveaus het eerlijk tegen elkaar kunnen opnemen. Op de meeste kaarten vind je daarom per hole kolommen voor de brutoscore en ruimte om later de nettoscore of de Stablefordpunten uit te rekenen. De brutokolom is de kolom die telt: daar noteer je elke slag, ook elke strafslag die je hebt opgelopen.

Wie tekent wat op de kaart?

Bij strokeplay is de verantwoordelijkheid over de kaart verdeeld (Regel 3.3b). De marker moet ter bekrachtiging van de holescores de scorekaart van de speler ondertekenen. Heeft de speler meer dan één marker gehad, dan tekent elke marker voor de holes waar hij marker was. Maar zag één van de markers de speler op alle holes spelen, dan mag die marker voor alle scores tekenen. Voor de speler geldt een rij taken. Hij behoort de per hole ingevulde scores zorgvuldig te controleren en elke kwestie aan de Commissie voor te leggen. Hij moet ervoor zorgen dat zijn marker tekent, mag een door de marker genoteerde score niet veranderen behalve met toestemming van de marker of de Commissie, en moet zelf tekenen en de kaart direct inleveren bij de Commissie. Na het inleveren mag de kaart niet meer worden veranderd.

Wat gebeurt er als een score niet klopt?

Hier zit de val waar veel amateurs in trappen. Lever je een score in die hoger is dan de werkelijke score, dan telt die hogere score. Pijnlijk, maar niet fataal. Lever je een score in die lager is dan de werkelijke score, dan ben je gediskwalificeerd. Er is één beperkte uitzondering: is het verschil ontstaan doordat strafslagen niet zijn geteld, dan volgt geen diskwalificatie. De Commissie past dan de score voor die hole of holes aan door de volgens de Regels opgelopen strafslagen bij te tellen, mits de fout wordt ontdekt voor het beëindigen van de wedstrijd. Die uitzondering geldt niet als de niet getelde straf de straf van diskwalificatie is, of als je te horen kreeg dat je misschien een straf had opgelopen en dat niet aan de Commissie voorlegde voor het inleveren van de kaart. De volledige tekst staat bij Regel 3 op randa.org.

Niet uitholen: de fout die je nog mag herstellen

Een aparte kolomkwestie is de hole die je niet uitholt. Sla je door naar de volgende hole zonder de bal in de hole te hebben gespeeld, dan moet je die fout herstellen voordat je een slag doet om een volgende hole te beginnen. Op de laatste hole van de ronde geldt: herstellen voordat je de scorekaart inlevert. Lukt dat niet tijdig, dan ben je gediskwalificeerd. Deze regel raakt aan het verschil tussen matchplay en strokeplay: bij matchplay speel je per hole tegen één tegenstander, bij strokeplay tegen het hele veld op basis van de totaalscore. Hoe die vormen verschillen, lees je in het overzicht van matchplay tegenover strokeplay.

Het optellen is niet jouw zorg

Een geruststelling die weinig golfers kennen: het optellen van de scores van de speler is volgens de Regels geen taak van de speler zelf. Ook het berekenen van de handicapslagen voor de wedstrijd en het gebruiken daarvan om de nettoscore te bepalen, hoort niet bij jouw controleplicht op de kaart. Jij tekent voor de holescores per hole, niet voor de som. Dat scheelt werk aan de negende hole, maar het vrijwaart je niet van je belangrijkste gewoonte: tellen zodra de hole uit is, niet pas in het clubhuis.

De kaart lezen voordat je afslaat

De kaart vertelt je voor de ronde begint al waar je aandacht nodig heeft. Zoek de hole met stroke index 1 en de holes waar jouw handicapslagen vallen, en bepaal voor jezelf waar een birdie haalbaar is en waar een bogey een prima score is. Vergelijk je eigen brutoholescores na de ronde met de par van elke hole, en leg de kaart pas in nadat de marker getekend heeft en jij zelf ook. Hoe je handicap, course rating en slope samen je nettoscore bepalen, lees je in het artikel over handicap, course rating en slope. Haal voor je volgende ronde de kaart alvast tevoorschijn en markeer de holes waar je slagen krijgt: dat is de eerste stap naar een score die achteraf klopt.